آبادی میخانه ز می خوردن ماست        خون دو هزار توبه در گردن ماست
گر من نکنم گناه، رحمت چه کند؟         آرایش رحمت از گنه کردن ماست

بخش هایی از دعای فوق العاده زیبای ابوحمزه ی ثمالی:

...فتجاوز یا رب عن قبیح ما عندنا بجمیل ما عندک و...
کیف یضیق علی المذنبین ما وسعهم من رحمتک؟...
یا سیدی لو نهرتَنی ما برحتُ من بابک و لا کففتُ عن تملّقک...
انت الهی اوسع فضلاً و اعظم حلما من ان تقایسنی بفعلی و خطیئتی، فالعفو العفو العفو سیدی سیدی سیدی...
الهی و سیدی-و عزتک و جلالک- لئن طالبتَنی بذنوبی لاطالبنّک بعفوک و لئن طالبتنی بلؤمی لاطالبنک بکرمک و لئن ادخلتنی النار لاخبرن اهل النار بحبی لک
الهی و سیدی ان کنتَ لا تغفر الا لاولیائک و اهل طاعتک فإلی من یفزع المذنبون؟

دلال یکی از اختصاصات مذهب شیعه است که جگر انسان را همیشه می تواند جلا بدهد.دعای ابی حمزه مملو از دلالات امام سجاد-ع- است.ولی من در اینجا این فقرات دعا را از باب حکایت نقل نکردم بلکه حدیث نفسی بود برای خودم.ای خدایی که دایره ی عفو و رحمتت بی قطر و شعاع است-از فرط وسعت- نمی خواهم با تمسک به دلال ،خطایا و زلات این سه دهه ی عمرم را توجیه کنم اما تو که نمی توانی اوصاف خوبت را منکر شوی؟ پس بر من و امثال من خرده مگیر و شتر دیدی ندیدی را در ابوعطا با اواز جلی بخوان......به جان خودت قسم که چاره و راهی جز این بازی زیبا برایمان نمانده....
چون ماهی ضعیف که افتد در آب تند/ در اختیار خویش مرا اختیار نیست.....