خب دیروز روز اول سال قمری بود.دلم به حال سال 1432 قمری می سوزد چون این توفیق در ازل برای وی تعیین نشده که ظهور امام عصر علیه السلام در این سال اتفاق بیفتد، اما سال 1433 اگر چه دو روز را از دست داده اما می تواند فعلا خوشحال باشد شاید خداوند ظهور را در این سال قرار داده باشد.
دیروز هفتادمین سال وفات علامه شیخ مرتضی طالقانی بود.ایشان از شاگردان آخوند خراسانی بوده و بسیار زاهد و عابد بودند و شب قبل از فوتشان خیلی عبرت انگیز بوده و برخی طلاب جوان مثل آیت الله بهجت و آیت الله میلانی چند ساعت قبل از فوت ایشان در حجره شان مهمان وی بوده اند.ارادتمند العلماء از مرحوم حنائی کربلایی و ایشان هم ظاهرا از خود شیخ مرتضی نقل می کردند داستانی را که البته در همه جا و برای همه کس نمیتوان ذکرش کرد.الا لعنه الله علی غاصبی حقوق الائمه.
سال 1372 ق می توانست سال بزرگداشت شصتیم سال وفات مرحوم علامه ی ذو فنون سردار کابلی کرمانشاهی و آیت الله زاهد ناسک سید محمد کوهکمری تبریزی باشد.
کار نرم افزار آخوند خراسانی-که بنده مسئول همکاری با مرکز نور برای تهیه آن بودم- الحمد لله تمام شد و انشالله در روز کنگره روزنمایی می شود.موسوعه ی آخوند خراسانی هم آماده ی چاپ است و انشالله مشکلی در کارهای نهایی رخ نخواهد داد.
کار دعوت از میهمانان خارجی هم کماکان ادامه دارد و یکی از مهمانان که تلفنی با او صحبت می کردم و قرار بود یک مقاله تحلیلی-علمی برای ما بنویسید می گفت این چند روزه که مقاله را می نوشتم گویی روح آخوند خراسانی در کنارم    بود و خیلی روزهای پرمعنویت و با برکتی بود و ساعاتی معطری را گذراندم.با گفتن این حرفش به یاد مقدمه ی سعید نفیسی بر دیوان شیخ بهایی افتادم.درود بر آخوند خراسانی و شیخ بهائی باد.