بندار رازی
گشتی، گشتم؛ تو شاد و من خوار و خجل
بردی، بردم؛ تو دل ز من، من غم تو
کردی، کردم؛ تو جور و من جمله بحل
.......................
یکی نصیحت من گوش دار و فرمان کن که از نصیحت سود آن کند که فرمان کرد
همه به صلح گرای و همه مدارا کن که از مدارا کردن ستوده گردد مرد
اگر چه قوت داری و عُدّتِ بسیار به گرد صلح گرای و به گرد جنگ مگرد
نه هر که دارد شمشیر، حرب باید رفت نه هر که دارد پازهر، زهر باید خورد
بیت اخر، ادم را به یاد شعر ناصر خسرو می اندازد که " چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت"
.........................
تا تاج ولایت علی بر سرمی هر روج مرا خوشتر و نیکوترمی
شکرانه ی اینکه میرِ دین حیدرمی از لطف خدا و منت مادرمی
..............
گر به دل حب آل حیدرته ساقی آب حوض کوثرته
ور به دل بغض آل حیدرته من چه گویم؟ گناه مادرته
..................
از مرگ حذر کردن دو روز روا نیست روزی که قضا باشد و روزی که قضا نیست
روزی که قضا باشد، کوشش نکند سود روزی که قضا نیست درو مرگ روا نیست
...............................................................
همه ی اشعار- چه اشعار رسمی و چه اشعار محلی به لهجه ی تهران قرن 4و5 - از مرحوم کمال الدین بندار رازی، معاصر حکیم ابن سینا.