کتاب های معتبر حدیثی سنی ها را صِحاح سته-یعنی "صحیح" های شش گانه و به اضافه ی سه کتاب دیگر کتب تسعه- کتاب های نه گانه- می گویند. این کتاب ها اگر چه نام صحیح و مسند را با خود دارند ولی مملو از احادیث دروغ و جعلی و مرسل و چرت است. خود سنی ها هم این را می دانند و در کتاب های خود می گویند. ولی باز هم تعصب کورشان کرده و صحیح مسلم نیشابوری را به همراه صحیح بخاری که متاسفانه هر دو ایرانی هم هستند را صحیح ترین کتابها بعد از قرآن کریم می دانند. خاک بر سر کسی باد که این گونه حرف نابخردانه ای را برای اولین بار گفته است.

اما شیعه با اینکه به برکت امام جعفر صادق و سایر ائمه (ع) چندین برابر سنی ها دارای احادیث است کتب معتبر حدیثی خود را کتب اربعه- یعنی کتاب های چهارگانه- بر می شمارد. شیخ طوسی عالمی پرکار است و دو کتب از کتب اربعه یعنی تهذیب و استبصار را او نگاشته است. کافی شیخ کلینی و من لا یحضره الفقیه شیخ صدوق دو کتاب دیگرند و در این میان کافی و بخصوص بخش اصول آن از همه معتبرتر است. این کتب در ابتدا پنج تا بوده اند و کتاب مدینه العلم شیخ صدوق هم جزوشان بوده ولی بالاسف مفقود شده؛ هر چند در کتاب های دیگر از مدینه العلم بسیار نقل شده است. در هر حال یک کتاب معتبر حدیثی شیعه به همه ی کتب اهل سنت می ارزد و لله الحمد.