شیخ آقا بزرگ تهرانی و آیت الله بهجت (رحمهما الله)

علامه شیخ آقا بزرگ طهرانی کتابی را از آیت الله بهجت امانت می گیرد . وقتی کتاب را پس می فرستد در لای کتاب اجازه ای روایی برای آقای بهجت نوشته است. چند وقت بعد آیت الله بهجت را می بیند و از ایشان خیلی عذر خواهی می کند.
آیت الله بهجت علت اعتذار را می پرسد؟ ایشان می گوید: بعدا متوجه شدم. من القاب شما را درست ننوشته ام.
یعنی اینکه باید القاب و توصیفات بیشتری و بهتری را برای مرحوم بهجت به کار می برد. توجه به این نکته هم بد نیست که مرحوم طهرانی چهل سال بزرگتر از آیت الله بهجت بودند و شیخ مشایخ اجازات در قرن سابق قمری هستند.
امروز که در منزل آیت الله بهجت بودم و این را شنیدم به جناب شیخ علی آقای بهجت – دام ظله- گفتم اجازه ی مذکور الان وجود دارد؟ فرمودند:« بنده یک وقت آن اجازه را در لابلای کتابی دیدم ولی الان مدتهاست آن کتاب را ندیده ام. و خود آقا هم- یعنی مرحوم بهجت- تمام نامه ها و اجازات و اسناد را دو سه سال قبل از فوت از بین بردند.
آیت الله بهجت از مرحوم علامه سید حسن صدر کاظمی هم اجازه ی نقل روایت دارند.»
البته بنده – نجفی کرمانشاهی- در کتاب المسلسلات جناب مرعشی نجفی دیده ام که مرحوم بهجت از آیت الله مرعشی نجفی هم اجازه ی نقل روایت دارند.
امروز پیش آیت الله سید محمد شاهرودی – دام ظله- هم رفتم. چند سوال درباره ی پدرشان مرحوم آیت الله سید محمود شاهرودی(رحمه الله) داشتم . سید محمود از اساتید مرحوم بهجت هستند. سید محمد در حال حاضر87 سال سن دارند و سیدی موقر و نورانی و پر هیبت هستند. خداوند سلامتی مستدام به ایشان عطا کند.
بعد از نماز مغرب و عشا هم به منزل آیت الله سید عباس کاشانی رفتم . چند روز پیش که مزاحمشان شدم گفتم کتابی درباره ی شیخ علی زاهد قمی –علیه الرحمه- نوشته ام و استدراکاتی تکمیلی بر آن در حال تهیه است و اگر امکان دارد کمی وقت به من بدهید. فرمودند شب چهارشنبه بیا. امروز پس از دعای توسل که در منزلشان برگزار شد دیدم حالشان نامساعد است و صلاح ندیدم عرض ِغرض کنم. خداوند  سبحان ایشان را شفای عاجل عطا فرماید. البته شفا مصادیق بسیار دارد. هر کدام را که به صلاح است.

بسمه تعالي 

خاطره اي خطور کرد و مناسب ديدم تصدير کنم آن را با اين جمله اي طنز گونه که مکرّر از نادرة زمان حضرت آية الله العظمي بهجت قدّس سرّه الشريف شنيده شده که : پيداش کن تا نشانت دهم!

و همچنين مقدمه سازم اين جمله اي را که از پير مردي بالاي منبر شنيدم که خدايش رحمت کند نقل کرد که حکما گفته اند : الصحّة تاج علي رؤوس الأصحّاء لا يراها الا المرضي! يعني سلامتي تاجي است که بر سر انسانهاي سالم گذاشته شده ولي نميبينند اين تاج را مگر انسانهاي مريض! ديده صحّت بين ديده اي است که مرض ديده باشد! مريض چشمي دارد که ديگران ندارند!

و اما خاطره اينکه: ما همگي نيروهايي داريم و به سادگي آنها را به کار ميگيريم اما باورمان نميشود که اين کار نيرو بر است! مثلا گمان ميکنيم اگر نور کافي موجود باشد و چشم ما سالم و باز باشد ناچار هر آنچه جلوي ما قرار دارد را ميبينيم ، خيلي دقيق و سختگير باشيم اضافه ميکنيم که بايد غافل هم نباشيم تا ببينيم ، اما اگر غافل نباشيم و بخواهيم و توجه کنيم با وجود شرائط فيزيکي ديدن حتما خواهيم ديد ، اما من به ياد دارم که مريض شدم و به سرحد مرگ رفتم به طوري تمام نيروي بدني من تحليل رفت ولي چيز جالبي که در آن حال ديدم اين بود که نور کافي موجود بود و چشمم باز بود و ميخواستم شخص نزديک خود را ببينم اما قدرت بر ديدن نداشتم ، يعني کاملا احساس ميکردم که بايد نيرويي از چشم من به سوي شيئ خارج ارسال شود تا بتوانم آن را ببينم و من در آن حال آن مقدار نيرو را نداشتم!

و جالب است بدانيد که بعدا وقتي به روايت منقول از حضرت امام حسين عليه السلام برخورد کردم علاوه بر اينکه مضمون روايت برايم خيلي جالب بود مطمئن بودم کساني که حال من را نداشته اند به درستي نميتوانند مقصود را درک کنند ، حضرت براي صدور چيز لطيف از چيز غير لطيف مثال زده اند به صدور بينش از چشم ، و لا كما يخرج الأشياء اللطيفة من مراكزها كالبصر من العين‏ ، البته امروزه آگاهان به مسائل علمي اين عرض من را تاييد بلکه اثبات ميکنند و شکي در آن ندارند هر چند خود به مرز مرگ نرفته باشند.
و الله الهادي
 نشانی مطلب بالا:http://hosyn-m.blogfa.com/post-43.aspx

درد بی درمان

.

اذا غضبت علیکَ بنو تمیم/ حسبتَ الناس کلّهم غضبانا.

بک اعاقب و بک اثیب...

آیت الله بهاءالدینی: اولین اثر عقل در نفوس بشری ، ایجاد تقواست.

کتاب نردبان آسمان-صفحه ی 200

پ ن: خدایا من بی عقل را ببخش.

آیت الله سید حسین بادکوبه ای ( بادکوبی)

 در حالات مرحوم حاجی ملا هادی سبزواری آورده اند که پسر ایشان از دنیا رفت و هیچ تزلزلی برای حاجی سبزواری روی نداد. علامه طباطبایی در عدم استنکار این گونه مطالب که حاکی از قوت قلب و قدرت نفسانی است به ذکر داستانی از استادشان علامه سید حسین بادکوبه ای مبادرت فرمودند که: ما نزد سید حسین بادکوبه ای – رحمه الله تعالی- شفای حکیم ابن سینا را می خواندیم. محل درس هم مدرسه بادکوبه نجف بود.همین که درس فلسفه را شروع کردند برای ایشان خبر آورده شد که که فرزندتان از دنیا رفته است. مرحوم بادکوبه ای فرمودند: « بعد ازدرس می آیم» و هیچ تزلزلی در ایشان راه نیافت. البته اینگونه ثبات می تواند ناشی از کسب ملکه نفسانی باشد یا تحمل مصیبت و صبر بر آن یا بواعث و عوامل دیگر. در ضمن راه به دست آوردن اینگونه اخلاقیات هم بسته نیست و هر که را توفیق الهی مدد کند چنین و برتر از این خواهد شد.{ به نقل از"در محضر علامه طباطبایی" از محمد حسین رخشاد. ص337.با تصرف غیر مخل}
شاید  این فرزند ایشان که فوت کرده و خبرش را آورده اند سید احمد بادکوبی باشد. اینگونه حالاتی  در صبر بر مصیبت یا قوت قلب و عدم تزلزل هم نسبت به میرزا جواد آقای ملکی تبریزی و صاحب جواهر و شیخ علی زاهد قمی و سید هاشم حداد و بسیاری دیگر نقل شده است.البته شهید ثانی علی رغم قبول اصل این مطلب از خداوند می خواست او را به مصیبت اولاد مبتلا نگرداند.
 سید حسین بادکوبه ای از استادان آیت الله بهجت -طاب ثراه- هم هستند. نام شریفشان سید حسین حسینی بادکوبه ای لاهجی فرزند سید رضا فرزند سید موسی است. ایشان – چنانکه علامه حسن زاده ی آملی – دام ظله و روحی فداه-  و علامه طهرانی - قدس الله نفسه - فرموده اند - اهل لاهجان خودلان بادکوبه هستند نه اهل لاهیجان گیلان.
دیگر اینکه علامه طباطبایی در تفسیر المیزان ذیل آیه ی 126 بقره{ و اذا ابتلی ابراهیم ربه بکلمات ...الآیه} می فرماید: الميزان ج1 ص 247:(وقد سئل بعض اساتذتنا رحمة الله عليه عن تقريب دلالة الآية على عصمة الإمام، فأجاب: إن الناس بحسب القسمة العقلية على أربعة أقسام: من كان ظالماً في جميع عمره، ومن لم يكن ظالماً في جميع عمره، ومن هو ظالم في أول عمره دون آخره، ومن هو بالعكس، وإبراهيم عليه السلام أجل شأناً من أن يسأل الإمامة للقسم الأول والرابع من ذريته، فبقي قسمان وقد نفى الله أحدهما، وهو الذي يكون ظالماً في أول عمره دون آخره، فبقي الآخر وهو الذي يكون غير ظالم في جميع عمره). منظور از استادشان همین سید حسین بادکوبی است.
 سید حسین بادکوبی شاگرد آخوند خراسانی،میرزا حسن کرمانشاهی، میرزا هاشم اشکوری ، مرحوم جلوه زواره ای و ...می باشند. آقا بزرگ تهرانی در نقباء البشر جلد دوم صفحه ی 584 ترجمه ی 1007 ایشان را ذکر کرده و به عنوان" من اجلاء العلماء و افاضل الفلاسفه" یاد میکند. تولد او را در 1293 دانسته که اگر این تاریخ ولادت درست باشد و نیز اگر کلام علامه طباطبای که آیت الله حسن زاده نقل نموده در اینکه ایشان را شاگرد مرحوم صهبای قمشه ای- علیه منّا السلام- بوده صحیح باشد نشان می دهد که ایشان در سن 13 سالگی یا کمتر از آن در درس میرزا محمد رضا قمشه ای شرکت کرده است و هذا یعد من الخوارق.
مرحوم آقا بزرگ تهرانی می گوید او به همراه شیخ محمد حسین غروی اصفهانی  { متخلص به مفتقر و مشهور به ک م پ ا ن ی} از همان عهد جوانی در نجف اشرف به عنوان معقول دان های ماهر شناخته شده بودند.از دلایل بر صحت قول تهرانی همانا در افتادن مرحوم غروی با مرحوم سید احمد کربلایی در قضیه ی توحید فلسفی و توحید عرفانی است.
علامه ی تهرانی وفات بادکوبه ای را در شب 2۸ شوال 1358 قمری دانسته و چهار تن از پسرانش را نام می برد که سید محمد، سید حسن، سید احمد و سید محمد باقر هستند. از تالیفات او حاشیه بر اسفار ملاصدرای شیرازی و حاشیه بر شوارق فیاض لاهیجی را میتوان نام برد.پسر ایشان سید محمد از علمای مشهور ساکن در بندر انزلی بودند. از آیت الله بهجت حکایاتی درباره ی سید حسین بادکوبه ای نقل شده که شاید روزی روزگاری آنها را در این وبلاگ نوشتم. درود و سلام و صلوات و و رحمت و برکات خداوند بر ارواح و اجسادشان باد.

باران قم...

همین یک ساعت پیش باران بهاری زیبایی بارید. دلگیری غریبی داشت.

حضرات سید مهدی ابن الرضا خوانساری؛ میرزا محمد پیشوایی یزدی و سید نعمت الله حسینی

امروز یکشنبه بیست و نهم فروردین ماه 1389 شمسی - قم:

از حرم مطهر عبور می کردم که آیت الله سید مهدی ابن الرضا خوانساری را مشاهده کردم که در گوشه ای از صحن طلا در حال خواندن فاتحه است؛ آن هم برای میتی که سنگ قبر و نشانه ای ندارد. خواستم نزدیک بروم و از ایشان سوالی بنمایم که صلاح ندیدم مزاحم شوم. ایشان دارای حوزه ی علمیه ی فاخر و منظمی در شهر زیبا و با صفای خوانسارند.
قبل از کلاس درس در شیخان قم، باز ایشان را دیدم که در حال فاتحه خواندن اند. آهسته خودم را به ایشان نزدیک کرده و کارهایشان را زیر نظر گرفتم. چند قبر خاص را به ترتیب رفته و فاتحه خواند. در یک لحظه که قصد تجدید مطلع فاتحه خوانی برای یک قبر را داشتند سلام کرده و نزدیک رفته و با طلب پوزش از ایشان (چون در حال ضبط اسامی شاگردان مرحوم آیت الله العظمی بروجردی هستم) پرسیدم که شما درس مرحوم بروجردی را درک کرده اید؟ جواب کوتاه ولی مثبت بود.
بنده چون زیاد با علما توفیق دیدار داشته ام شاکله ی غالبی آنان در دستم است و پاره ای از عالمان اصولا در جواب دادن به سوالات تاریخی و صنفی و به خصوص مربوط به شخص خودشان تمایلی به جواب دادن نداشته یا پاسخ هایی کوتاه بیان داشته و این می تواند دلایل متعددی داشته باشد از حب عزلت تا فرار از شهرت یا هر چیز دیگر.
در این مواقع باید شما تاکتیک اطلاع گیری از اینان را عوض کنید. حتی گاهی نسبت به برخی چیزهایی که می دانید سوال نموده و حالت تغافل در خود ایجادکرده تا به اطلاعات مورد نظر خود برسید. این شیوه از نوع مذموم «لا تسئل عما تعلم» نیست چون اثر مطلوب بر آن مترتب است. خلاصه اطلاعی خاص درباره ی شخصیت ایشان کسب نشد. سخن را به وادی تالیفاتشان کشاندم، چنانکه درباره ی پدر مرحومشان(آیت الله میرزا محمد علی ابن الرضا خوانساری) که حدود بیست روز پیش در سن تقریبا صد سالگی وفات کردند هم کمی پرسیدم. بعد بحث روی کتاب مشهور ایشان در تراجم الرجال با عنوان ضیاء الابصار فی تراجم علماء خوانسار رفت. اما دیدم ایشان واقعا اطلاعات خاصی نمی دهند. به همین خاطر گفتم آقا شما با این روحیه ی شهرت گریزی لااقل کتابی چیزی را معرفی کنید که از شما در آنجا چیزی نوشته شده باشد؟ فرمودند در هیچ کتابی زندگینامه ی من ذکر نشده است. گفتم در ضیاء الابصارتان چه؟ گفتند نه. گفتم حتی شیخ عباس قمی با آن همه ورع در فوائد رضویه اش از خودشان چیزکی می نگارد. جناب ابن الرضا گفتند البته چه بسا مرحوم شریف رازی در «گنجینه ی دانشمندان» یادی هم از بنده نموده باشند.
به ایشان عرض کردم در یکی از کتابهای آیت الله استادی دیده ام که جناب استادی وقتی از مرحوم والد شما یاد می کند طردا للباب ذکری هم از شما نموده است. گفتند خبر ندارم. گفتم اسم برده اند. به گمانم نام کتاب ایشان «علمای شیعه» بود[تصحیح= نام اصلی کتاب آقای استادی «دانشمندان شیعه» است؛ ر.ک: همان، ص 136]
خلاصه دیدم این جناب از آن علمایی است که کسب اطلاع از سیره شان واقعا سخت است. یاد آیت الله سید مجتبی رودباری- امام جماعت مسجد صفی رشت و رییس حوزه ی علمیه ای در رشت- افتادم که برای پرسیدن چند سوال از ایشان حسابی کلافه ام کردند!
از تالیفات آیت الله سید مهدی ابن الرضا می توان به تقریرات صلاه جمعه ی مرحوم بروجردی و تقریرات دیگر اساتیدشان اشاره کرد. غیر از مرحوم بروجردی از اساتید دیگرشان از امام خمینی(که فرمودند عمده ی فقه و اصول را نزد ایشان خوانده ام)، مرحوم سید محمدرضا گلپایگانی و مرحوم شیخ محمدعلی اراکی نام بردند. گفتم در درس علامه طباطبایی هم شرکت کرده اید؟ فرمودند: بله. در درس اسفار و تفسیر ایشان.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

وقتی از شیخان بیرون می امدم پیرمردی پشت خمیده را دیدم و با خود گفتم ایشان حتما از شاگردان جناب بروجردی اند. پس از سلام و احوالپرسی دیدم بله. همینطور است. ایشان میرزا محمد پیشوایی یزدی متولد 1306 شمسی از شاگردان آیت الله بروجردی اند.دو دوره فقه و اصول مرحوم آیت الله محقق داماد را حاضر شده یک دوره از فقه مرحوم شیخ مرتضی حائری یزدی استفاده کرده در دروس مرحوم گلپایگانی و مرحوم مرعشی نجفی استفاده ها برده و در درس تفسیر علامه طباطبایی هم شرکت داشته است. تقریرات و نوشته هایی هم در فقه و اصول دارند. از هم مباحثه های ایشان پرسیدم. از آیت الله خاتم یزدی، مرحوم مناقب - داماد شهید محراب مرحوم صدوقی کرمانشاهی-، سید علی اکبر یزدی،و مرحوم علومی یادکردند. تدریس هم بسیار داشته اند و الان بحث خصوصی یی با برخی دوستان دارند. در مسجد محمدیه هم اقامه ی جماعت میکنند.
از والدشان پرسیدم که از اهل علم بوده اند یا نه؟ فرمود بله. ایشان شیخ حسین پیشوایی بودند. ده سال در اصفهان درس خوانده و و دو سه سالی هم در یزد نزد آشیخ مرتضی درس خوانده اند. از وفات و مدفنشان پرسیدم. گفتند در سال 1352 قمری که بنده شش ساله بودم فوت نموده و در ترک آباد اردکان دفن اند. با ایشان خداحافظی کرده و از سمت دارالشفا قصد ورود به فیضیه را داشتم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

وارد دارالشفا نشده بودم که سید موقر و پیری را دیدم و از ناصیه و محاسنشان خط تلمذ نزد آیت الله بروجردی را خواندم! پس از سلام و احوالپرسی، در جواب سوال بنده گفتند: بله در درس مرحوم بروجردی شرکت کرده ام.از نامشان پرسیدم؛ گفتند: سید نعمت الله حسینی. گفتم مولف  کتاب «مردان علم در میدان عمل»؟ گفتند بله. ایشان هم اهل جواب دادن نبودند و به گمانم اصل در عالمان کهنسال فرار از شهرت است مگر اینکه خلافش ثابت شود! می خواستند بروند که مانع شدم! البته با  سوالات مانعه ی کشکولی. بالاخره چند سوال درباره ی سیره ی ایشان پرسیدم و التماس دعایش گفتم و دعای خیرم نمود و این هم از این.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مطالب حضرات ابن الرضا و پیشوایی را با خودکار ثبت کردم. جناب ابن الرضا اجازه ی ضبط نداد و بعدا متوجه شدم باتری ام پی تری پلیرم هم تمام شده است. اما حرفهای جناب حسینی را به علاوه ی سخنان دو شیخ پیر بزرگوار دیگر؛ یکی اهل همدان و دیگری اهل بامیان افغانستان ضبط کردم و این هم از تحقیقات میدانی و تاریخ شفاهی! و یکی از برنامه های حاشیه ای در کنار حضور در دروس حوزه مقدسه قم و الحمد لله علی کل حال و صلی الله علی محمد و آله الاطهار.

حب اهل بیت نبی-علیهم السلام

قال الامام جعفر بن محمد - علیهما السلام-: من احبّ اهل البیت و حققّ حبّنا فی قلبه جری ینابیع الحکمة علی لسانه. بحار الانوار- ج ۲۷- ص ۹۰

کسی که عترت طاهره را دوست بدارد و حب ما اهل بیت را در قلبش محقق گرداند چشمه های حکمت بر زبانش جاری می شود.

شیخ طاهر حائری مشکین شهری .سید سجاد حججی میانجی

می گوید گل بود و به سبزه نیز اراسته شد چنانکه گفته می شود این سلسله سر دراز دارد.

می خواستم مطالبی ر ا که قبلا قول نوشتنش را داده ام بنویسم اما فغان از کمبود وقت. دیروز در فیضیه با جناب شیخ طاهر حائری مشکینی ساعتی هم سخن شده و چه مطالب تاریخی جالبی فرمودند. باید مقداری از انها را در اینجا بنویسم-بعدا البته. شیخ طاهر از شاگردان مرحوم بروجردی هستند و از یاران و همراهان و مرتبطین شهید نواب صفوی  و عبدالحسین واحدی می باشد.

ایشان قریب ۸۰ سال سن داشته و پدرشان مرحوم شیخ سعید حائری چند سال قبل در سن ۱۱۷ سالگی فوت کردند.

همچنین چند دقیقه ای با جناب سید سجاد حججی میانجی که از شاگردان مرحوم حجت کوهکمری و بروجردی هستند گفتگو کردیم و شماره تلفنم را گرفت تا باز پیش ایشان بروم.

تا بعد

می گوید: حاکم تویی در آمدن دیر و زود خویش...

آیا غزالی شیعه شد؟

یک مقاله پیرامون تشیع یا عدم تشیع امام غزالی :

در ادامه ی مطلب ببینید:

ادامه نوشته

اجازه ی روایی علامه ی طباطبایی به آیت الله مرتضوی لنگرودی

در اینجا اجازه ی مرحوم علامه ی طباطبایی به آیت الله فقید مرحوم سید محمد حسن مرتضوی لنگرودی را مشاهده می کنید. مرحوم علامه از طرق بسیار خود در باب تحمل و تحمیل حدیث به ذکر دو شیخ روایی خود که آیت الله بروجردی و مرحوم زاهد قمی باشد اکتفا کرده اند. اصرار علامه در ذکر حالات روایی خود از علامه شیخ علی زاهد قمی- علیه منا السلام- قابل اعتناست. مرحوم آیت الله سید محمد حسن (سید عبدالامیر) لنگرودی از اخص تلامیذ مرحوم علامه طباطبایی بوده و نیز یکی از چهار پسر ملا و محقق مرحوم آیت الله سید مرتضی مرتضوی لنگرودی است.پسر کوچکتر مرحوم سید علی مرتضوی بود که قبل از همه از دنیا رفت. پسر دوم مرحوم آیت الله سید محمد مهدی(سید عبدالصاحب) لنگرودی بود که همین اواخر فوت کرد و چهل روز پس از وفات وی هم مرحوم سید محمد حسن که از آن دو بزرگتر بود رحلت کردند. بزرگترین فرد این چهار عالم بزرگ آیت الله سید محمد حسین لنگرودی - دلم ظله- می باشد که اکنون در تهران ساکن بوده و به تدریس دروس منقول در سطح خارج اشتغال دارند.رحم الله الماضین و بقی الباقین!!!
.................................................................
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمد لله رب العالمین و الصلاه و السلام علی سیدنا محمد و آله الطاهرین
اما بعد، فقد اجزت لسیدنا الفاضل التقی و المحقق الالمعی مفخر العلماء العاملین و سید الاجلاء المحققین السید [محمد] حسن المرتضوی اللنگرودی -ایده الله بتاییده و اکرمه بتسدیده- ان یروی عنی ما صحّت لی روایته بطرقی الی مشایخی العظام -رضوان الله علیهم- المتصلة بالنبی الاکرم و آله الائمه المیامین - سلام الله علیهم اجمعین- و هی طرق کثیره:
منها ما ارویه عن سید الفقهاء و المجتهدین آیه الله الحاج آقا حسین البروجردی رضوان الله علیه عن شیخه الآخوند ملا کاظم الخراسانی ره عن السید مهدی القزوینی ره عن السید محمد باقر القزوینی ره عن آیة الله السید مهدی بحرالعلوم ره بطرقه المذکورة فی آخر کتاب مستدرک الوسائل.
و ما ارویه اجازة عن الشیخ الفقیه الزاهد التقی الحاج شیخ علی القمی رض عن شیخه شیخ المحدثین الحاج میرزا حسین النوری ره و هو ما فی کتاب مستدرک الوسائل قراءة و غیر ذلک من عامة الاحادیث اجازة بطرقه المذکورة فی آخر کتاب المستدرک.
و ارجو منه - سلّمه الله - ان یذکرنی بصالح الدعاء فی مظانّ الاجابة و الله ولی التوفیق.
محمد حسین الطباطبایی

 17شوال المکرم 1395[هـ ق]
....................................................

5

 

پنج مطلب که الان حال + وقت ذکر تفصیلی آنها را ندارم. عنوانشان را می نویسم تا یادم نرود و بعدا تفاصیلش مکتوب نتی گردد.
1- شیخ عبدالکریم حائری و ملا فتحعلی سلطان آبادی و بنده و کرمانشاه و آشیخ عبدالجلیل جلیلی- مد ظله -
2- دکتر مالمیر و متکلم به حدیث و دیدن یک مکلای عجیب در فیضیه و اولیائی تحت قبائی
3- بزگداشت مرحوم هروی یزدی و صهارت علامه شیخ عباس هاتف قوچانی
4-دیروز- 2۱ فروردین 89- و تاکسی و  حاشیه ی هیدجی و کرایه ی تاکسی!
5- باز هم دیروز و روزنامه ی ایران و یک تهمت به فلسفه ی اسلامی.

میرزا مهدی آشتیانی و برنت فراگنل

1-زمانی مرحوم آیت الله آمیرزا مهدی آشتیانی را برای درمان بیماری به یکی از کشورهای اروپایی بردند. وقتی ایشان در بیمارستان بستری بودند تعدادی از فلاسفه ی مشهور اروپایی از آنجا که آوازه ی این حکیم و فیلسوف شهیر ایران و مشرق زمین را شنیده بودند برای دیدار با ایشان به بیمارستان آمدند. در طی این ملاقاتها گپ و گفتگوهایی هم انجام شد و فیلسوف های اروپایی یا ساکن در اروپا از اطلاعات آشتیانی به وجد آمدند و مدائح فراوانی درباره ی ایشان گفتند. اما بعدها وقتی از مرحوم آشتیانی درباره ی عیار سواد و دانش انها پرسیده شد مرحوم آشتیانی بدین مضمون گفته بودند: اطلاعات معقول و فلسفی آنها کمتر از اطلاعات معقول یک طلبه ای است که مقدمات منطق را خوانده است.!!!

یعنی اگر یک طلبه ی مبتدی که صرفا ( بالفرض المنطق مرحوم مظفر را خوانده باشد) با آنها بحث می کرد مطمئنا بر جمله ی آنها غالب می آمد!!!!!!

.
2-مجله ی پرشمارگان آلمانی زبان اشپيگل اخیرا ویژه نامه ای را به ایران اختصاص داده و چاپ کرده است و در آنجا یک مصاحبه با آقای «برنت فراگنل» از مشاهیر ایران شناسان جهان انجام داده که تحت عنوان «پيشگام تمدن» منتشر شده است.
فراگنل در جایی از این مصاحبه تقابل خیر و شر را به عنوان نور و ظلمت ساخته ی اذهان پارسیان دانسته و حتی می گويد: «این پارسيان بودند که شيطان را خلق کردند.»!!!

۳. صحرایی نمی داند زبان اهل دریا را ..

۴. بیدل دهلوی شیرازی الاصل:

معنی بلند من فهم تند می خواهد / سير فکرم آسان نيست، کوهم و کتل دارم

اجازه نامه ی روایی علامه طباطبایی به شهید قاضی طباطبایی:

اجازه نامه ی روایی علامه طباطبایی به شهید قاضی طباطبایی:
در این ارسال{پست}، اجازه نامه ی مرحوم علامه ی طباطبایی به شهید آیت الله قاضی طباطبایی را با حذفیاتی غیر مخل به اصل اجازه نامه به همراه توضیحاتی ذکر می کنیم. قبل از هر چیز لازم به ذکر است که تاریخ اجازه علی الظاهر روز سیزدهم فروردین سال 1343 شمسی است.

....................................................................
بسم الله الرحمن الرحیم.
الحمد لله علی الدوام و الصلوه علی افضل انبیائه محمد و آله و السلام.
اما بعد فهذا ما قدمته الی السید الجلیل و العالم النبیل فخر الاعلام و المحققین حجه الاسلام و المسلمین الحاج میرزا محمد علی القاضی الطباطبایی التبریزی لازال مویدا بالتاییدات الربانیه و معنیا بالعنایات السبحانیه من اجازتی له ان یروی عنی جمیع ما صحت لی روایته عن اولیاء دین النبی و اهل بیته الطاهرین علیهم الصلوه و السلام بطرقی المتصله بـهم بالعلماء العظام و المشایخ الکرام قدس الله اسرارهم:
و هی ما ارویه [1] عن شیخی و استاذی آیه الله العظمی الآمیرزا محمد حسین الغروی النائینی – ره- بجمیع طرقه عن مشایخه العظام،
و ما ارویه [2] عن المحدث البارع الحاج شیخ عباس القمی – ره- عن النوری صاحب المستدرک بجمیع طرقه الی البهبهانی –ره- المشروحه فی آخر المستدرک ،
و ما ارویه [3] عن شیخنا العابد الزاهد الحاج الشیخ علی القمی النجفی-ره- کتاب المستدرک قراءه و سماعا و جمیع طرقه اجازه الی البهبهانی – ره-
و ما ارویه [4] عن الآیه البروجردی عن شیخه الآخوند الخراسانی عن السید محمد مهدی القزوینی عن السید محمد باقر بحر العلوم عن السید محمد مهدی بحر العلوم بطرقه المذکوره فی آخر المستدرک،
و ما ارویه [5] عن شیخی و استاذی علم التحقیق الحاج میرزا علی اصغر الملکی التبریزی عن سیدنا الاجل السید حسن الصدر العاملی الکاظمی عن الحاج النوری اجازه و سماعا و قراءه عن شیخ العراقین عن صاحب الجواهر عن کاشف الغطاء عن البهبهانی،
و ما ارویه [6] عن السید حسن الصدر [الف] عن المیرزا هاشم الخوانساری.... و عن السید حسن الصدر [ب] عن الحاج ملا علی میرزا خلیل الرازی عن الشیخ الانصاری....و عن السید حسن الصدر [جـ] عن الحاج ملا علی عن الشیخ عبدالله الرشتی عن بحرالعلوم عن مشایخه و عن السید حسن الصدر [د] عن الحاج ملا علی عن الشیخ جواد ملا کتاب...و عن السید حسن الصدر [هـ] عن الحاج ملاعلی عن الشیخ عبدعلی[الرشتی] عن الشیخ ابی علی[السینایی الحائری من احفاد الحکیم ابن سینا-نور الله عقله-] صاحب الرجال عن البهبهانی،
و عن السید حسن الصدر [و] عن المیرزا هاشم عن ابیه السید زین العابدین.....
و بالطرق التقدمه عن السید الصدر العاملی عن ابیالسید...عن ابیه السید صالح عن السید محمد عن شیخه صاحب الوسائل عن مشایخه الی الشهید الثانی ...و بقیه الاسناد مذکوره فی الفهارس کخاتمه المستدرک و غیره
و الحمد لله،
محمد حسین الطباطبایی.
...............................................................................
از اجازه نامه ی روایی علامه طباطبایی به شهید قاضی طباطبایی چند نکته حول زندگانی علمی علامه ی طباطبایی قابل ذکر است:
1- اینکه مرحوم علامه شش نفر از مشایخ روایی خود را در این اجازه ذکر کرده اند و بنده با شماره آنها را مشخص کرده ام. این بزرگواران عبارتند از: 1- میرزای نایینی2- شیخ عباس قمی- 3- شیخ علی زاهد قمی 4- آیت الله بروجردی5- میرزا علی اصغرملکی تبریزی و 6- سید حسین صدر عاملی اصفهانی.
2- اصطلاحی در علم روایت حدیث وجود دارد به نام" تحویل سند" و علامه ی طباطبایی در حین ذکر شیخ روایی خود که سید حسن صدر باشد در مرحله ی دوم به این اقدام دست یازیده و به شش طریق سند روایی اتصالی خود به مرحوم وحید بهبهانی و علامه ی بحرالعلوم را ذکر می کند. از انجا هم به چند طریق سند را به شهید ثانی رسانده و بقیه را به کتب مسلسلات روایی احاله می دهد که البته بنده آن قسمتها را ذکر نکردم. اجازه را به صورت کامل در مجله ی یاران شماره ی 51 بهمن 1388 شمسی صص6-25 ببینید. یا در اینترنت سرچ یا همان جستجو کرده و پی دی اف مجله را لود یا همان دریافت کنید.
3- اینکه مرحوم علامه ی طباطبایی نزد میرزای نایینی شاگردی نموده اند امری مشهور است اما از این اجازه بر می اید که ایشان نزد شیخ علی اصغر ملکی تبریزی هم شاگردی نموده است.شرح حال شیخ علی اصغر را علامه آقا بزرگ طهرانی در نقباء البشر آورده است.(شیخ علی اصغر پسر عموی میرزا جواد آقا ملکی است) همچنین رایحه ای از اجازه مستشم می گردد که شیخ علی زاهد قمی هم استاد علامه بوده است. توضیح اینکه هر چند از مشایخ روایی هم به شیخنا تعبیر می شود لکن معمولا اگر شاگردی نزد کسی نگرده باشند از او به الشیخ یا السید یاد می کنند چنانکه علامه ی طباطبایی درباره ی شیخ عباس قمی تعبیر اورده اند. لذا می توان احتمال داد که علامه در علمی از معقول یا منقول از محضر علامه ی کبیر شیخ علی زاهد قمی هم استفاده نموده باشندکه از او به شیخنا یاد فرموده است. البته این مسئله تضعیف می شود به اینکه از مرحوم سید حسن صدر هم تعبیر به سیدنا آورده. الا اینکه بنده علی رغم این مطلب، فتوای صریح به شاگردی یا عدم تتلمذ علامه نزد شیخ علی قمی نمی دهم. تبیین واقعی امر محتاج رجوع به اسناد و مدارک دیگر است.(بعد نوشت: علامه طباطبایی به هماره بزرگانی چون آیت الله حجت کوهکمری، آیت الله میلانی، و آیت الله سید صدر الدین جزایری نزد شیخ علی زاهد علم حدیث و رجال را در برخی اقالیم فرا گرفته اند و عملا وسایل شیخ حر را تصحیح کرده اند)
طریقه ی روایت یا به صورت سماعی و شنیداری است یا قرائت و خواندنی یا اجازه که این هم خود به دو گونه ی شفاهی و کتبی است. البته شیوه هایی هم دارد مثل اجازه ی مدبجه و....
علامه ی طباطبایی از شیخ علی قمی هر سه مورد حالت استجازه را دارد. یعنی کتاب مستدرک الوسائل علامه محدث نوری را قرائتا و سماعا نقل می کند و سلاسل روایی مذکور در خاتمه ی مستدرک را هم به صورت اجازه ای {که علی الظاهر اجازه ی کتبی است و نه شفوی}. البته لزومی ندارد که خود علامه کتاب ضخیم مستدرک را بتمامه نزد شیخ علی زاهد قرائت یا سماع نموده باشند همین که خود شیخ علی قمی نزد محدث نوری این کتاب را قرائت کرده و یا از خود نوری شنیده باشد برای امکان قرائت و سماع طباطبایی کافی است. شیخ علی قمی از اخص تلامیذ محدث نوری بوده است و همو بوده که شیخ عباس قمی را به میرزا حسین نوری متصل می گرداند. البته از کثرت خضوع و تواضع ،خودش دو سال پس از فوت نوری از شیخ عباس اجازه می گیرد. شقوق حالات روایی علامه از شیخ علی زاهد مویدی ضعیف بر تلمذ علامه نزد شیخ علی قمی در یک یا چند علم خاص است. مثل علم رجال یا مانند آن. شیخ علی زاهد از شاگردان علامه ی عابد و زاهد، فقیه و اصولی و فیلسوف بزرگوار مرحوم ملا حسینقلی همدانی است. [ میان نوشت: اگر کسی در نقض مطلب بالا پیرامون امکان شاگردی طباطبایی نزد قمی بگوید علامه ی طباطبایی در زندگی نامه ی خودنوشتشان از شیخ علی زاهد قمی به عنوان استاد یاد نکرده اند ، در جواب می گوییم ایشان از مرحوم شیخ علی اصغر ملکی هم یاد نکرده اند چنانکه در همان خود زندگی نامه نوشت از گل سرسبد اساتید گل منششان که میرزا علی آقا قاضی طباطبایی تبریزی باشد هم اسمی نبرده اند و ان کان ذکره – قدس الله روحهما- فی مکان آخر باعظم مراتب التفخیم و افخم مراحل التعظیم.]
۴- راستی جایی باشد که اسم از آخوند خراسانی برده شود و من ساکت بنشینم؟! باید دانست که علامه ی طباطبایی از آخوند خراسانی هم به واسطه ی مرحوم آیت الله بروجردی روایت می کند. طریقه ی روایی مرحوم محقق خراسانی هم به واسطه ی روایت از آیت الله سید مهدی قزوینی حلی است که در اواخر زندگی شان در یک اجازه نامه ی مفصل به مرحوم آخوند خراسانی- رحمه الله- اجازه ی روایت داده است و نیز باید بگویم که این سید مهدی قزوینی که یک محقق و مصنف مکثر و عالی مقام بوده از احفاد علامه ی بحرالعلوم هم محسوب می شود و مانند جناب بحرالعلوم، دارای کرامت های بسیار زیادی است.

خداوند همه ی این بزرگواران را بیامرزد و ما را – اگر صلاح بداند!- بر طریقه ی ایشان بدارد.

زندگینامه ی خودنوشت علامه طباطبایی -قدس سره-

خودزندگینامه ی علامه طباطبایی- نور الله عقله-:

نويسنده ـ محمدحسين طباطبايي ـ
 سال هزار و دويست و هشتاد و يك شمسي در تبريز در ميان يك خانواده علمي به وجود آمده ام . در سن پنج سالگي مادر را و در سن نه سالگي پدر را از دست دادم و به مناسبت اينكه كم و بيش مايه معاش داشتيم سرپرست ما (وصي پدرم ) وضع زندگي ما را (من و برادر كوچكتر از خودم را كه داشتم ) به هم نزد و تحت مراقبت و پرستاري يك نفر خادم و يك نفر خادمه قرار گرفتيم . ...
كمي پس از درگذشت پدر به مكتب و پس از چندي به مدرسه فرستاده شديم و بالاخره به دست معلم خصوصي كه به خانه مي آمد سپرده گشتيم و به اين ترتيب تقريبا مدت شش سال مشغول فراگرفتن فارسي و تعليمات ابتدايي بوديم . آن روزها تحصيلات ابتدايي برنامه معيني نداشت . همين قدر به ياد دارم كه در فاصله ميان 1296 ـ1290 كه مشغول بودم قرآن كريم را كه معمولا پيش از هر چيز ديگر خوانده مي شد و كتاب گلستان و بوستان سعدي و نصاب و اخلاق مصور و انوار سهيلي و تاريخ معجم و منشات امير نظام و ارشاد الحساب را خواندم . سال 1297 وارد رشته هاي علوم دينيه و عربيه شدم و تا سال 1304 به قرائت متون سرگرم بودم . در ظرف همين هفت سال در علم صرف كتابهاي امثله و صرف مير و تصريف و در نحو كتابهاي عوامل و انموذج و صمديه و سيوطي و جامي و مغني و در بيان كتاب مطول و در فقه كتابهاي شرح لمعه و مكاسب و در اصول كتابهاي معالم و قوانين و رسائل و كفايه و در منطقه كبري و حاشيه و شرح شمسيه و در فلسفه كتاب شرح اشارات و در كلام كتاب كشف المراد را خواندم و به همين ترتيب دروس متن (در غير فلسفه و عرفان ) خاتمه يافت .
سال 1304 براي تكميل تحصيلات خود عازم حوزه نجف گرديدم و به مجلس درس مرحوم آيت الله آقاي شيخ محمدحسين اصفهاني حاضر شده يك دوره خارج اصول كه تقريبا شش سال طول كشيد و چهار سال نيز خارج فقه معظم له را درك نمودم و همچنين هشت سال از در خارج فقه مرحوم آيت الله نائيني و يك دوره خارج اصول معظم له حضور يافتم و كمي نيز به خارج فقه مرحوم آيت الله آقاي سيدابوالحسن اصفهاني رفتم كليات علم رجال را نيز پيش مرحوم آيت الله حجت كوه كمري رفتم . در فلسفه نيز به درس حكيم و فيلسوف معروف وقت مرحوم آقا سيدحسين بادكوبه اي موفق شدم در ظرف شش سال كه پيش معظم اله تلمذ مي كردم منظومه سبزواري و اسفار و مشاعر ملاصدرا و دوره شفاي بوعلي و كتاب اثولوجيا و تمهيدابن تركه و اخلاق ابن مسكويه را خواندم . مرحوم بادكوبه از فرط عنايتي كه به تعليم و تربيت نويسنده داشت براي اينكه مرا به طرز تفكر برهاني آشنا ساخته به ذوق فلسفي تقويت بخشد امر فرمود كه به تعليم رياضيات پردازم . در امتثال امر معظم له به درس مرحوم آقا سيدابوالقاسم خوانساري كه رياضيدان زبردستي بود حاضر شدم و يك دوره حساب استدلالي و يك دوره هندسه مسطحه و فضايي و جبر استدلالي را از معظم له فراگرفتم .
سال 1314 در اثر اختلال وضع معاش ناگزير به مراجعت شده به زادگاه اصلي خود (تبريز) برگشتم و ده سال و خورده اي در آن سامان به سر بردم كه حقا بايد اين دوره را در زندگي خود دوره خسارت روحي بشمارم زيرا در اثر گرفتاري ضروري به معاشرت عمومي وسيله تامين معاش (كه از مجراي كشاورزي بود) از تدريس و تفكر علمي (جز مقداري بسيار ناچيز) بازمانده بودم و پيوسته با يك شكنجه دروني به سر مي بردم . در سال 1325 از سروسامان خود چشم پوشيده زادگاه اصلي را ترك گفتم و متوجه حوزه قم گرديده بساط زندگي را در اين شهر گستردم و دوباره اشتغالات علمي را از سر گرفتم و تاكنون كه اوائل سال 1341 مي باشد روزگار خود را در اين سامان مي گذارنم .
البته هر كسي حسب حال خود در زندگي خود خوشي و تلخي و زشت و زيباهايي ديده و خاطره هايي دارد. من نيز به نوبه خود و خاصه از اين نظر كه بيشتر دوره زندگاني خود را در يتيمي يا غربت يا مفارقت دوستان يا انقطاع وسايل و تهيدستي و گرفتاريهاي ديگر گذرانيده ام . در مسير زندگي با فرازونشيب هاي گوناگون روبه رو شده در محيطهاي رنگارنگ قرار گرفته ام ولي پيوسته حس مي كردم كه دست ناپيدايي مرا از هر پرتگاه خطرناك نجات مي دهد و جاذبه مرموزي از ميان هزارها مانع بيرون كشيده به سوي مقصد هدايت مي كند.
من اگر خارم و گرگل چمن آرايي هست
كه از آن دست كه مي پروردم مي رويم
در اوايل تحصيل كه به صرف و نحو اشتغال داشتم علاقه زيادي به ادامه تحصيل نداشتم و ازاين روي هر چه مي خواندم نمي فهميدم و چهار سال به همين نحو گذرانيدم . پس از آن يكباره عنايت خدايي دامنگيرم شده عوضم كرد و در خود يك نوع شيفتگي و بي تابي نسبت به تحصيل كمال حس نمودم به طوريكه از همان روز تا پايان ايام تحصيل كه تقريبا هفده سال كشيد هر گز نسبت به تعليم و تفكر درك خستگي و دلسردي نكردم و زشت و زيباي جهان را فراموش نموده و تلخ و شيرين حوادث در برابر (مساوي ) مي پنداشتم . بساط معاشرت غيراهل علم را به كلي برچيدم . در خوردوخواب و لوازم ديگر زندگي به حداقل ضروري قناعت نموده باقي را به مطالعه مي پرداختم . بسيار مي شد (و به ويژه در بهار و تابستان ) كه شب را تا طلوع آفتاب با مطالعه مي گذرانيدم و هميشه درس فردا را شب پيش مطالعه مي كردم و اگر اشكالي پيش مي آمد با هر خودكشي بود حل مي نمودم و وقتي كه به درس حضور مي يافتم از آنچه استاد مي گفت قبلا روشن بودم و هرگز اشكال و اشتباه درس پيش استاد نبردم .

 

یا مهدی

به یاد حضرت مهدی

به نام حضرت دوست...

توحید بی نبوت توحید نیست چنانکه نبوت بی ولایت هم نبوت نباشد. پس توحید بی ولایت توحید نیست بت پرستی است.دو دو تا چهار تا.

امسال را به امید ظهور تو به سر خواهیم برد.خدا کند که بیایی آقا.